­
In de volksbuurten van Parijs vond men rond 1870 de liefhebbers en fokkers van het ras.
Gewone mensen van bescheiden komaf, die hun fokprodukten met elkaar vergeleken. Men ging steeds meer moeite doen om het totaalbeeld te perfectioneren en er werd zelfs een vereniging opgericht.

De echte kynologische carriere van de Franse Bulldog begon pas in 1880. Er werd een vereniging opgericht die elke week een vijftigtal Parijse liefhebbers en fokkers bijeenbracht. In 1885 werd een eerste, voorlopig register aangelegd. Twee jaar later deed de Franse Bulldog (onder zijn huidige naam) voor de eerste maal mee aan een officiële tentoonstelling.

In 1888 werd de eerste standaard opgesteld en de belangstelling voor het ras groeide gestaag. Toch zou het nog tien jaar duren voordat de Sociéte Centrale Canine zich echt voor dit ras ging interesseren.

Een van de honden die als fokhond furore maakte was "Rabot de Beaubourg" en hij vererfde de vleermuisoren door aan zijn nakomelingen. In 1898 werd het ras officieel erkend, mede door toedoen van Baron Carayon de la Tour, die als een van de eerste aristocraten een Franse Bulldog bezat en zich er publiekelijk mee vertoonde.

De Franse Bulldog mag dan wel een onduidelijke stamboom hebben, maar het is zo goed als zeker dat hij in het Parijs van het begin van de 20e eeuw zijn eerste grote successen behaalde. Opmerkelijk is dat vooral aan de “gewone” man te danken was. Slagers en Grossiers in slachtvlees van de Parijse slachthuizen waren de eersten die de Franse Bulldog fokten. Ze werden al spoedig gevolgd door koetsiers, schoenmakers, groentenventers en zelfs politieagenten. Iedereen liep warm voor die kleine Boule (bolletje), zoals hij gewoonlijk in Frankrijk wordt genoemd. Men kwam op cafe terrasjes bijeen om de mooiste exemplaren te vergelijken. Men wisselde adviezen uit en deed vooral pogingen om de grootste puppy’s voort te brengen. Zo werd de Franse Bulldog de ster van de kleine ambachten.

Zijn voorkomen, kleine formaat, opmerkelijke gang en bijzonder aanhankelijke aard ondervonden steeds meer waardering. Liefhebbers van honden met een platte snuit voelden zich eveneens tot hem aangetrokken. Zijn excentrieke uiterlijk bezorgde hem zelfs een vooraanstaande plaats in bordelen, waar hij het idool werd van de dames van lichte zeden.

De schilder “Toulouse-Lautrec maakte hem onsterfelijk door zijn doek ‘Le Marchand de Marron’s’ ( de kastanjeventer). De Franse Bulldog veroverde met zijn charme op den duur ook de Parijse ‘upperten’, en zelfs koning Eduard VII en enkele groothertogen van het Russische hof vielen voor hem. Die belangstelling zou voor een belangrijk deel bijdragen tot de ontwikkeling van het ras.

Ook een zekere Gordon Benett, een Amerikaan die voorzitter was van de Franse Bulldog Club in Frankrijk heeft een grote bijdrage geleverd. Vooral de Amerikanen en de Engelsen toonden dus veel belangstelling, maar ieder voor een eigen versie van de Franse Bulldog. Deze beide stromingen hadden elk hun eigen rasstandaard met duidelijke verschillen, vooral duidelijk te zien aan de oren. Vooral door invloed van welgestelde Amerikaanse liefhebbers is de hond ontstaan, zoals hij in de rasstandaard wordt beschreven. Deze rasstandaard werd in 1898 erkend, vooral omdat diverse invloedrijke personen als kruiwagen fungeerden.

Deze rasstandaard is vele jaren, behoudens enige kleine wijzigingen, hetzelfde gebleven, maar is in 1948 door de Franse club bijgewerkt en door de Societé Centrale Canine en de F.C.I. goed bevonden. Recentelijk zijn er wederom enige wijzigingen aangebracht.

Zo is nu onder andere ook de kleur fawn toegestaan, een kleur die tot voor kort op het vasteland van Europa op een tentoonstelling een diskwalificerende fout was maar in Engeland en Amerika wel was toegestaan. Na de tweede wereldoorlog hebben landen als Engeland, Duitsland en meer recentelijk zeker ook Nederland een steeds belangrijker invloed gekregen op de vervolmaking van het rasbeeld. Was een tiental jaren geleden een Franse Bulldog met moeilijke ademhaling nog een regelmatig terugkerende verschijning op een tentoonstelling, tegenwoordig kom je dat eigenlijk niet meer tegen.

Moderne inzichten en betere selektie bij het fokken hebben deze problemen vrijwel uitgeroeid en nu scoort de Franse Bulldog erg hoog als het gaat om de gemiddelde leeftijd die de honden weten te bereiken. Die ligt momenteel boven de tien jaar!

Top

Copyright Hollandse Bulldoggen Club 2017 (c)  - Designed by jdvphoto.nl - All rights reserved

KvK nummer: 40411750

­
×

Flyer 2017 percament UK v2.0